The greatest expectations

Ψυχή μου εσύ

Άτιτλο - Θεοδώρα Σουκιούρογλου

Πριν κάποιες εβδομάδες επισκέφτηκα την Κύπρο για δουλειά και μου δόθηκε η ευκαιρία να παραβρεθώ στα εγκαίνια της εκθέσεως ζωγραφικής με τίτλο «Ψυχή μου» από την φίλη Θεοδώρα Σουκιούρογλου.

Θαύμασα πώς ένας άνθρωπος μπορεί να εκφράσει το συναίσθημα του τόσο έντονα σε έναν καμβά. Η δυσκολία της εξωτερίκευσης του συναισθήματος απαλύνθηκε από το λάδι του χρώματος και η ψυχή της μετά από μια βαθιά εισπνοή άρχισε να ξεδιπλώνεται.

Το έγραψε και η ίδια η καλλιτέχνις άλλωστε:


«Και είχε πόνο πολύ τούτο το ξεκίνημα προς τα μέσα.



Ένα μεγάλο ταξίδι να με συναντήσω.


Τρέχω σαν τρελή να προλάβω κάτι μέσα στο χρόνο.


Κυλώ, γλιστρώ και αναδιπλώνομαι.»

Ένας από τους πίνακες που λάτρεψα σε αυτή την έκθεση και ευελπιστώ ότι σύντομα θα βρίσκεται στα χέρια μου

Καταβύθιση *- Θεοδώρα Σουκιούρογλου

Μοιάζει λίγο με την παρούσα καταβύθιση της δικής μου ψυχής στα ενδότερα της. Εκεί που δεν τολμούσα μέχρι τώρα να κοιτάξω.


* Η Θεοδώρα μας έδωσε την ελευθερία να αφήσει άτιτλους τους πίνακες της και έτσι έχω την ευτυχία στον πίνακα αυτόν να δώσω το όνομα «Καταβύθιση»

Αιφνίδιος όχλος

Angry mob -Simpsons movie

Το πρωί είχα πάρει το μετρό για να έρθω στο γραφείο, είχα βρει την θεσούλα μου, είχα τακτοποιήσει το βαρίδιο μου (λάπτοπ το λένε τώρα νομίζω) στα πόδια μου και είχα ανοίξει το βιβλιαράκι μου να τελειώσω επιτέλους αυτόν τον Κάφκα!

Έλα όμως που σήμερα ήταν γραμμένο μου να έρθω αντιμέτωπη μ' έναν αιφνίδιο όχλο! Όχι όχι αυτούς τους προγραμματισμένους "αιφνίδιους όχλους" (flash mobs) όπου κάποιοι αργόσχολοι μη έχοντας τίποτε καλύτερο να κάνουν, κανονίζουν μέσω του διαδικτύου να βρεθούν συγκεκριμένη ώρα πχ. στο Σύνταγμα και να κόψουν τα νύχια τους (τον Ιανουάριο παίξανε μαξιλαροπόλεμο).

Κάνω λόγο για πραγματικό όχλο! Έναν όχλο μαθητών που μάλλον πηγαίνανε να δούμε το νέο μουσείο της Ακρόπολης και ο οποίος μπούκαρε μέσα στον συρμό σπρώχνοντας και βρίζοντας. Προσπάθησα μάταια να συγκεντρωθώ στο βιβλίο μου. Αναρωτήθηκα φωναχτά "μα που είναι ο καθηγητής τους" και μια κοπέλιτσα μου απάντησε "Να! εκεί είναι." Οι ζωώδεις κραυγές "Αααααααα", "Ουουοουουουυ" και η ανιδιοτελής παραχώρηση γεννητικών οργάνων του ενός στον άλλον με έκαναν να παρατήσω το διάβασμα. Είχα εκνευριστεί και ήμουν έτοιμη να γίνω η κακιά της παρέας αλλά μετά σκέφτηκα πως πιθανόν και εγώ να τα έχω κάνει αυτά σε αυτή την ηλικία, και παιδιά είναι, και δεν βαρέθηκες ρε Ντάμα να είσαι πάλι η στριμμένη και άλλες τέτοιες δικαιολογίες για να κατευνάσω τον εκνευρισμό μου και τελικά να καταφέρω να τους παρατηρήσω έναν έναν ήρεμα και αμέτοχα.

Και είδα αυτό που πάντα βλέπω κοιτώντας τον σημερινό έφηβο. Τον φόβο. Για το μέλλον του, για την εικόνα του, για την φίλη του, για την σεξουαλικότητα του.
Μόνο που ο φόβος ενωμένος με άλλους γίνεται κραυγή και μοιάζει σαν φωνή ζώου που έχει αλυσσοδεθεί και προσπαθεί να δραπετεύσει.
Πως να τα βάλω με αυτά τα φοβισμένα παιδιά; Και τι να τους πω άλλωστε; Σεβαστείτε αυτούς που είναι γύρω σας; Μήπως σεβαστήκαμε εμείς το μέλλον τους; Ποιος πρέπει τελικά να ζητήσει ρέστα αν όχι αυτά τα παιδιά που θα κουβαλήσουν το χρέος των γιαγιάδων τους;